Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Γιατί ''έκοψαν'' τον γκουρού του Πούτιν στην Θεσαλλονίκη;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: O γκουρού του Πούτιν και η σχέση με τη ΧΑ
Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν γεννήθηκε το 1962 και θεωρείται από τους πιο γνωστούς πολιτικούς σχολιαστές και συγγραφείς της μετασοβιετικής Ρωσίας. Είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας και Γεωπολιτικής του Κρατικού Πανεπιστημίου Μόσχας, του φημισμένου Λομονοσόφ.

Ο Ντούγκιν, εξ απορρήτων σύμβουλος του Πούτιν εδώ και μια δεκαετία, τον οποίο έχει επικαλεστεί σε άρθρα του ο Μιχαλολιάκος, είναι ο θεωρητικός και ο εμπνευστής της αποκαλούμενης 4ης πολιτικής θεωρίας και οι απόψεις του επηρεάζουν το Κρεμλίνο.

Μάλιστα, ο Μιχαλολιάκος σε πρόσφατο άρθρο του για τα γεγονότα στην Ουκρανία, με τίτλο «Η Κριμαία, ο Μόσκοβος και η Ελλάδα», σημειώνει ότι εκεί έγινε «μια εξέγερση, η οποία ήλθε όχι για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης σε ένα σάπιο καθεστώς, αλλά για να πλήξει καίρια τις σχέσεις της Μόσχας με την Ευρώπη, για να αποκλείσει κυριολεκτικά τη Ρωσία από τη γεωπολιτική της επέκταση, μια επέκταση, η οποία πιστά εκφράζεται με τη θεωρία της Ευρασίας του Αλεξάντερ Ντούγκιν».

Ο Ντούγκιν είναι ο εμπνευστής και θεωρητικός της νέας ρωσικής γεωπολιτικής και του ρεύματος του «ευρασιανισμού» και έχει επηρεάσει αρκετά τον Πούτιν για τις κινήσεις του στη γεωπολιτική σκακιέρα. Επί ΕΣΣΔ ήταν στην εθνικιστική αντιπολίτευση κατά του Μπορίς Γέλτσιν και κατά καιρούς συνεργάστηκε με διάφορα ρεύματα, τόσο δεξιά όσο και αριστερά, όπως π.χ. τον «εθνικομπολσεβίκο» Εντουάρντ Λιμόνοφ και τον κομμουνιστή Γκενάντι Ζιουγκάνοφ.

Δόγμα του είναι «εμείς οι Ρώσοι χρωστάμε στους Ελληνες» και σε μια συνέντευξή του στον Δ. Κωνσταντακόπουλο (περιοδικό «Επίκαιρα» των εκδόσεων Λιβάνη) πριν από περίπου έναν χρόνο είχε σημειώσει ότι «ο ρωσικός λαός μάλλον θα υποστηρίξει μια σκληρή γραμμή του Πούτιν στην περίπτωση μιας Ελλάδας που εξεγείρεται εναντίον της παγκόσμιας τάξης και των χρηματιστηριακών της στρατηγικών». Μάλιστα σε άλλο σημείο, όταν αναφέρεται στη Ρωσία του 21ου αιώνα, τονίζει: «Ελπίζω ότι η ορθόδοξη Ελλάδα, όπως και ορισμένες κοινωνίες της Ανατολικής Ευρώπης, θα μπουν μια μέρα στη ζώνη της ευρασιατικής συν-ευημερίας».

Ο Ντούγκιν, που μιλά για τη νέα παγκόσμια τάξη, υποστηρίζει μέσα από το βιβλίο του «4η πολιτική θεωρία» (εκδόσεις «Εσοπτρον») την επιστροφή της Ρωσίας ως μιας παγκόσμιας μεγάλης δύναμης, η οποία θα μπορέσει να αποτελέσει ένα αντίβαρο στην αμερικανική κυριαρχία. Η λύση για τον Ντούγκιν είναι η επιστροφή στο παρελθόν και στις αιώνιες αξίες των ανθρωπίνων κοινοτήτων, καταδικάζοντας απερίφραστα τον μύθο της προόδου.

Ανήκει στους Ρώσους Γ.Ο.Χ. (γνήσιους ορθόδοξους χριστιανούς) που προέρχονται από το κίνημα του Ρασκόλ (σχισματικοί), είναι υιός αξιωματούχου των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ, σφόδρα αντιδυτικός και φανατικός υποστηρικτής του εθνικομπολσεβικισμού.

«Η επεξεργασία της 4ης πολιτικής θεωρίας αρχίζει από κοινό σημείο τομής των διαφόρων αντιφιλελεύθερων πολιτικών θεωριών του παρελθόντος, δηλαδή του κομμουνισμού και των θεωριών του τρίτου δρόμου. Ετσι φθάνουμε στον εθνικομπολσεβικισμό, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον σοσιαλισμό, χωρίς τον υλισμό, τον αθεϊσμό, τον προοδευτισμό και τον μοντερνισμό»
σημειώνει στο βιβλίο του, το κύριο μέρος του οποίου δημοσιεύθηκε το 2009 στην Αγία Πετρούπολη με τον τίτλο «Chetvertaia Politicheskaia Teoriia» (εκδόσεις Amphora).

Για τον Ντούγκιν, «η κοινωνική δικαιοσύνη, η εθνική κυριαρχία και οι παραδοσιακές αξίες-πνευματικότητα είναι οι τρεις βασικές αρχές της 4ης πολιτικής θεωρίας» και υποστηρίζει: «Το μόνο πράγμα στο οποίο επιμένουμε για τη δημιουργία ενός τέτοιου συμφώνου συνεργασίας είναι να θέσουμε κατά μέρος τις αντικομμουνιστικές καθώς και τις αντιφασιστικές προκαταλήψεις μας. Αυτές οι προκαταλήψεις είναι τα όργανα στα χέρια των φιλελεύθερων και των παγκοσμιστών, με τα οποία κρατούν τους εχθρούς τους διηρημένους. Ετσι πρέπει να απορρίψουμε τον αντικομμουνισμό καθώς και τον αντιφασισμό. Και τα δύο είναι αντιεπαναστατικά εργαλεία στα χέρια της παγκόσμιας φιλελεύθερης ελίτ».

Ο φιλελευθερισμός για τον Ντούγκιν είναι ο βασικός εχθρός της 4ης πολιτικής θεωρίας, καταφέρεται κατά των ναζί, χαρακτηρίζει εγκληματική πράξη την εξόντωση ολόκληρων εθνικών ομάδων, απορρίπτει όλες τις μορφές ρατσισμού, τάσσεται υπέρ ενός πολυπολικού κόσμου, αλλά τονίζει πως χωρίς ρατσισμό ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι εθνικοσοσιαλισμός.

Για την 4η ΠΘ η μεγαλύτερη αξία είναι το έθνος (ο εθνοκεντρισμός) και ο Ντούγκιν λέει πως «εάν η Ρωσία επιλέξει να ζήσει, τότε θα προκαλέσει αυτόματα τη δημιουργία μιας τέταρτης πολιτικής θεωρίας» που δεν είναι ούτε φασισμός ούτε κομμουνισμός ούτε φιλελευθερισμός. «Η Ρωσία δεν έχει πλέον καμία θέση στον νέο γενναίο κόσμο της παγκοσμιοποίησης, του μεταμοντερνισμού και του μεταφιλελευθερισμού» αναφέρει.
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=586296