Τον Δεκέμβριο του 2008, ο Γρηγορόπουλος έχασε την ζωή του από σφαίρες αστυνομικού. Το περιστατικό ήταν τραγικό και οι προεκτάσεις του ήταν γνωστές. Ένα κύμα διαμαρτυρίας ξέσπασε αμέσως, με διαδηλώσεις και επεισόδια τα οποία κράτησαν καιρό. Η Αθήνα καιγόταν στην κυριολεξία και ο τότε αρμόδιος υπουργός Παυλόπουλος συνιστούσε παθητική στάση και ψυχραιμία... Κάποια στιγμή τα επεισόδια τελείωσαν και η κατάσταση ηρέμησε. Όλοι άρχισαν να κάνουν τον απολογισμό τους. Το αν υπήρχε ή όχι γενικευμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης, όπως πολλοί είχαν ισχυρισθεί, με αφορμή το θάνατο ενός παιδιού-γιατί ο Αλέξης όποιος και να ήταν και ό,τι και να πίστευε, ήταν ένα παιδί, μικρή σημασία έχει.
Αυτό που έγινε τότε είναι ότι ο χαμός ενός παιδιού, δημιούργησε αντανακλαστικά αντίδρασης σε μεγάλο τμήμα της νεολαίας και ίσως όχι μόνο. Αντίδρασης, η οποία απλά έψαχνε να βρει μία αφορμή να ξεσπάσει.



































